♥ Missing SHINee Project

SF : Kidding

Taemin X Key

 

วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้ไปทำรายงานที่ห้องเพื่อนรักมินโฮ

"มึงเปิดเร็วๆหน่อยได้มั้ยเนี่ย หนัก!!!" ผมวีนเสียงแหลมพลางกระทืบเท้าอย่างขัดใจ ก็ไอ้มินโฮน่ะสิ มัวแต่ควานหาลูกกุญแกอยู่นั่นแหล่ะ ชักช้าจริงๆเลย ชริ!

"บ่นอยู่นั่นแหล่ะ ได้ข่าวมึงถือแค่เส้นสปาเก็ตตี้แห้งนะ ดูดิของกูเต็มมือ!" ไอ้มินโฮหน้าบูดตอบกลับมา ที่มันควานหากุญแจยากเพราะมือสองข้างของมันเต็มไปด้วยถุงมากมายทั้งเครื่องทำอาหารและถุงหนังสือที่เตรียมมาทำรายงาน

ผมยักไหล่ใส่มัน ประมาณว่ามันก็แน่นอนอยู่แล้ว จะให้คนบอบบางอย่างผมถือของหนักขนาดนั้นได้ยังไง

แกร๊ก...โอ้ เปิดได้สักที

"เฮ้ย แทมิน!" เปิดปุ๊บไอ้มินโฮก็ส่งเสียงอย่างตกใจ ตกใจไรวะ คิมคีย์ขอชะโงกหน้าผ่านแผ่นหลังใหญ่ๆของมันเข้าไปในห้อง และต้องตาค้างเมื่อพบกับ...

"อ้าวพี่มินโฮหวัดดีฮะ เฮ้ย!!!!!!!!!!"

"ว้าว....เอ๊ย ว้าก!!!!!!!!!" 

เด็กหนุ่มร่างบอบบางที่เปลือยทั้งตัว มีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดคอ ตามผิวเนียนมีหยดนํ้าเกาะพราว สงสัยเพิ่งอาบนํ้าเสร็จ ตอนแรกเหมือนจะยังไม่เห็นผม เลยเดินโทงๆ ยิ้มแฉ่ง แต่พอเห็นว่ามีผมมาด้วยเท่านั้นแหล่ะ รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับเข้าห้องนํ้าไปเลย ต๊าย น่ารัก ><~

"เฮ้อ...ไอ้แทมิน จะมาก็ไม่บอก ไม่ต้องตกใจนะ นั่นน้องชายกูเอง" มินโฮเดินนำเอาถุงหนังสือไปวางที่โต๊ะญี่ปุ่นหน้าทีวี ส่วนถุงอาหารไปวางไว้ที่ห้องครัว โดยที่ต้องผ่านห้องนํ้า พอเดินผ่านไปนิดหน่อยก็ได้ยินเสียงประตูห้องนํ้าแง้มนิดๆ ผมหันไปดูก็พบกับตากลมใสแป๋วที่มองลอดออกมาจากช่องเล็ก ดวงตานั้นเหมือนจะติดสั่นๆอย่างหวาดอาย เมื่อสบตากับผม ผมก็เลยยิ้มน้อยๆให้ประมาณว่าไม่เป็นไร ออกมาเถอะ พี่อยากเห็น เอ๊ย พี่ไม่ดูหรอก แล้วผมก็หันหลังไปจัดของเตรียมทำอาหาร ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งแหมะๆออกจากห้องนํ้า ถึงจะนึกเสียดายอยากจะหันไปดู แต่ก็ไม่อยากทำให้เด็กมันเขิน ฮึฮึ เท่าที่เห็นตอนนี้ก็โอแล้ววะ

จากนั้นผมก็รับหน้าที่เตรียมอาหารไป ส่วนมินโฮก็เดินเข้าห้อง คิดว่าน่าจะไปปลอบขวัญน้องชายมัน
คิมคีย์ก็สนุกสนานกับการเตรียมสปาเก็ตตี้ แป๊บเดียวก็เสร็จเรียบร้อย

"มิโนว~~เสร็จแล้ว!!!" ผมตะโกนเรียกมินโฮเสียงหวาน อารมณ์ดีครับ เจอเด็กน่ารักแถมยังได้ทำอาหารที่ชอบด้วย ฮิฮิ

ผมยกกระทะสปาเก็ตตี้ออกมาตั้งไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นหน้าทีวี จัดที่นั่งให้เรียบร้อย สักแป๊บมินโฮก็เดินออกมาโดยมีน้องชายตัวบางก้มหน้างุดๆ ตามมาข้างหลัง ผมมองจนกระทั่งสบตากลมๆ นั่น จึงค่อยฉีกยิ้มกว้างพร้อมกวักมือเรียกตามแบบฉบับออมม่าแสนดี

"มากินเร้ว~~อะนี่ กินเยอะๆนะ จะได้ 'โตๆ' คึคึ" ผมตักสปาเก็ตตี้ใส่จานให้น้องแทมิน ตอนพูดก็แกล้งเน้นเสียงแซวน้อง แทมินก้มหน้านิ่ง แอบเห็นใบหน้าเนียนเรียวสวยแดงซ่าน ตาโตใสสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ อ๊ากก น่ารักมากกกก คิมคีย์เห็นแล้วแทบจะกระโดดกดเลยทีเดียว

"ฮ่าๆๆๆๆๆ เป็นไงล่ะ ทีนี้จะได้เลิกสักที ไอ้นิสัยชอบแก้ผ้าเดินเนี่ย" มินโฮหัวเราะชอบใจ ก่อนจะตักสปาเก็ตตี้เข้าปากคำโต

"อายุเท่าไหร่แล้วเรา ยังจะแก้ผ้าเดินอยู่อีกเหรอ ฮ่าๆๆ น่ารักจริงๆน้า" ผมเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มๆของน้องอย่างหมั่นเขี้ยว เด็กอาร้าย~~น่ารักอย่างกับลูกหนูตัวเล็กๆ

แทมินก้มหน้า อมลมไว้จนแก้มป่อง แถมยังทำปากจู๋ เหมือนเด็กที่กำลังงอน ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้เนี่ย!!!

"อรั๊ย!! น่ารักจังเลย~~" ทำท่าแบบนี้มันยั่วให้หยิกแก้มชัดๆ ผมเลยสนองน้องเค้าด้วยการบิดผิวแก้มนุ่มนั่นเบาๆ อร๊ากก นุ่มมาก!!

"เฮ้ยๆ น้องกูไม่ใช่เด็กประถมนะโว้ย" ไอ้มินโฮมันว่าทั้งๆที่สปาเก็ตตี้เต็มปาก

"โอ๋ๆ กินเถอะนะลูกนะ กินเยอะๆ จะได้โตไวๆนะจ๊ะ" พูดเหมือนปลอบเด็กประถมพร้อมกับลูบหัวน้องหลายๆที แทมินก้มหน้านิ่งไป แอบเห็นหน้าเรียวแดงเรื่อ ไม่รู้โกรธหรือว่าเขิน รู้แต่ว่าน่ารักชะมัด ><

"ไม่ต้องไปสนใจไอ้นี่หรอก กินๆไปเหอะ" มินโฮมันหันไปพูดกับน้อง

เชอะ! อย่าได้คิดว่าจะกินสงบๆ เลย ก็แหม...เมื่อกี๊ที่แอบจับแก้มจับผมน้องไป พอแอบเอามาดมมันหอมมากๆเลยล่ะ พอเห็นปากแดงอิ่มของแทมิน ตัวผมก็ร้อนวูบวาบซะงั้น...คลับคล้ายว่าต่อมหื่นมันกำลังเดือดปุดๆ

เจออย่างนี้ใครจะไปทนได้ละคร้าบ~~

โอ๊ะๆ ล้อเล่น ผมไม่ได้คิดจะงาบน้องหรอกนะ น้องยังเด็กเกินไป ไม่อยากเจอข้อหาพรากผู้เยาว์นะครับ แต่ว่าเพราะน้องแทมินยังเด็ก แถมน่ารักมากๆซะด้วย ผมเลยอยากจะแกล้งเล่นๆแค่นั้นเอง
อยากจะรู้ว่าตอนน้องเขิน หรือกลัว มันจะน่ารักได้ขนาดไหนน้า... 

"เล่นเกมกันเหอะ!" ผมทำตาโตอย่างตื่นเต้นเอ่ยชวน มินโฮใช้สายตาถามว่าเล่นอะไร ส่วนแทมินช้อนตาถามแบบกล้าๆกลัวๆเหมือนเดิม

"ฮ่าๆๆ เกมสปาเก็ตตี้สื่อรักเส้นเด็ด" มินโฮแทบจะสำลักเส้นที่กินเข้าไปทันที

"เกมไรนะ!! ไอ้บ้า!!!" มินโฮยกแก้วนํ้าซด ผมมองแทมินที่หน้าแดงมากขึ้นไปอีก น่ารักอะ >////<

"กินสปาเก็ตตี้กันคนละข้าง ต้องสบตากันด้วยนะ ใครหลบตาก่อนคนนั้นแพ้ ใครแพ้กรุณาไปล้างจานครับ!!" ผมตั้งกฎเสร็จสรรพ ก่อนเลือกเส้นสปาเก็ตตี้ขึ้นมาเส้นหนึ่งอย่างไว ดูดเส้นข้างหนึ่งไว้ ส่วนปลายอีกข้างยื่นให้มินโฮ "แกก่อนแล้วกัน" ไอ้มินโฮส่ายหัวแบบระอา แต่ก็รับเส้นไปคาบไว้อีกข้าง
ผมหัวเราะฮึฮึในคอ เกมแบบนี้คิมคีย์ไม่เคยแพ้ใคร ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่รอช้า ผมรีบดูดเส้นพรวดๆลงคออย่างเร็วจนไอ้มินโฮตาเหลือกถลน มันยังคาบเส้นอยู่นิ่งๆ ตาโตแหกมองผม ผมกลืนเส้นไปแป๊บเดียวหน้าผมกับหน้าผมก็ห่างกันแค่ปลายจมูก

ผมหรี่ตามองมัน ก่อนจะคาบเส้นและถามมันว่า "มึงจะจูบกูเหรอ" ไอ้มินโฮปฏิเสธทางตาโตๆของมัน ผมยกยิ้มมุมปาก "ถ้าปากมึงชนปากกู กูจะไปฟ้องพี่ฮยอกแจว่ามึงจูบกู" ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้มินโฮมันมองผมตาเหลือกเลย เหมือนจะทั้งตกใจทั้งโกรธ ก่อนที่มันจะตัดสินใจหลับตาแล้วกัดเส้นยอมแพ้ซะเอง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ การอ้างชื่อพี่ฮยอกแจดาร์ลิ้งมันเป็นไม้ตายที่ใช้ได้ได้ผลเสมอ

ผมดูดเส้นกินอย่างมีความสุข แล้วหันไปหาน้องแทมินที่นั่งเกร็งตัว ตาโตสั่นอย่างตกใจ เหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อยๆในฝ่ามือ ฮิฮิ

"มาจ้ะ แทมิน" ผมแกล้งขยิบตาให้แทมิน

"เฮ้ย ไอ้แทมินด้วยเหรอ!" ไอ้มินโฮตกใจ "อย่าเลยๆ เดี๋ยวกูล้างจานเองก็ได้"

โอ๊ยย ไอ้มินโฮ ไอ้ตัวขัด!!! เกมนี้คิมคีย์ไม่ได้อยากจะเล่นกะมึงเลยนะ ที่คิดขึ้นมาเพราะอยากเล่นกับน้องมึงโว้ย!!!! ผมด่ามันไปทางสายตา แล้วดึงเส้นสปาเก็ตตี้ขึ้นมาเส้นนึง ข้างหนึ่งคาบไว้ด้วยริมฝีปาก อีกข้างส่งให้น้องแทมิน

แทมินมองปลายเส้นสปาเก็ตตี้แบบหวาดๆ แล้วค่อยๆเอื้อมมือมาจับปลายเส้นคาบไว้แบบไม่ค่อยมั่นใจ
เสร็จแน่ๆ แทมินเอ๋ย

พอแทมินคาบไว้ ผมก็ดูดปรื๊ดพร้อมกับเคลื่อนใบหน้าไปใกล้หน้าหวานๆ ตาโตของแทมินแม้จะสั่น แต่ก็ยังไม่ยอมหลบตาผม ยิ่งดูดเส้นให้เข้ามาใกล้ ยิ่งรู้สึกว่าตาแทมินโตมาก สีนํ้าตาลเข้มใสแป๋ว ยิ่งใกล้ยิ่งน่ามอง
ผมดูดเส้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกชนกับจมูกสวยๆของแทมิน แอบได้กลิ่นหอมของสบู่ อร๊าก อยากหอมแก้มเนียนๆนี่ชะมัด อยากจะเคลื่อนสายตาไปมองปากอิ่มแดง เรียวคิ้วได้รูป กับผิวแก้มใสเนียนนุ่ม อยากจะรู้ชะมัดว่าถ้ามองใกล้ๆจะเนียนน่าสัมผัสขนาดไหน แต่ผมก็ไม่ยอมหลบสายตาก่อนหรอกนะ

เหลืออีกแค่ไม่พี่มิลปากเราก็จะชนกันแล้ว ผมจะแกล้งจุ๊บน้องดีมั้ยนะ ตอนกำลังจ้องตาน้องพลางตัดสินใจ ไอ้มินโฮก็ใช้มือใหญ่ๆผลักหน้าเราสองคนแยกจากกันซะก่อน

"พอแล้วโว้ย จะจ้องกันให้ท้องเลยรึไง เดี๋ยวกูล้างเอง แม่ม!" มันบ่นๆ แล้วตักสปาเก็ตตี้กินต่อ ผมก็หัวเราะชอบใจ มองน้องแทมิน น้องก็ก้มหน้าก้มตากินแต่ท่าทางเหมือนถูกบังคับมากกว่า แถมน้องไม่กล้าสบตาผมอีกเลย อร๊าย น่ารัก

สรุปพอกินเสร็จไอ้มินโฮมันก็ใช้แทมินไปล้างจาน เพราะมัวแต่กินเล่นกันจนเลยเวลา ยังไม่ได้เริ่มทำรายงานเลยสักนิด

ตอนทำรายงานก็แอบถามมินโฮเรื่องแทมิน ได้ความว่าแทมินเป็นน้องชายแท้ๆของมินโฮ แต่ปกติจะอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ นานๆทีถึงจะมาค้างที่หอมินโฮ

โอย...ทำรายงานหลังขดหลังแข็ง เครียดจนลืมเรื่องแทมินไปเลย พอรู้สึกตัวอีกทีก็มืดแล้ว

"คืนนี้จะออกไปไหน" มินโฮถามแทมินตอนที่น้องออกจากห้องนอนมากินนม "ดูก่อนฮะ" แทมินตอบเสียงครุ่นคิด

"เป็นเด็กเป็นเล็ก หนูจะออกไปเที่ยวกลางคืนเหรอจ๊ะ ไม่ดีม้าง" ผมพูดแหย่น้อง แทมินก้มหน้าเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ

"มึงไม่รู้ไรแล้ว เห็นแบบนี้ไอ้แทมินตัวเที่ยวจัดๆเลยนะโว้ย" มินโฮพูดตาเหลือกแบบโม้ๆ เชื่อตายแหล่ะ

"เที่ยวไหนวะ ฺBaby Town มันไม่เปิดกลางคืนนี่หว่า" ผมพูดเบาๆ แต่เหมือนแทมินก็จะยังได้ยิน ปากอิ่มแดงเม้มแน่นแล้วเดินลิ่วๆเข้าห้องนอนไป

"มึงนิ แกล้งน้องกู" มันผลักหัวผมเบาๆแบบลงโทษ

"ทำรายงานต่อเถอะมึง เดี๋ยวไม่เสร็จ"

~~แต่น แตน แตน แตน แต่น แต๊น แต่น แตน~~
ท่ามกลางความเงียบสงบในการทำรายงาน จู่ๆเสียงโทรศัพท์ไอ้มินโฮก็ดังขึ้น เพลงแต่งงาน แสดงว่าสายเข้าคือพี่ฮยอกแจ

"ว่าไงครับดาร์ลิ้ง....เอ๊ะ....อ่า....อืม....จริงเหรอ....เอาไงดีล่ะผมทำรายงานกับคีย์อยู่น่ะสิ.....เอ่อ...ครับ...โอเคครับถ้าเสร็จจะรีบไปนะครับที่รัก...ครับ...รักเหมือนกันครับ" โอ๊ย คิมคีย์ฟังพาลจะอ้วกเอา ดีนะสปาเก็ตตี้ย่อยหมดแล้ว

"ทำไม พี่ฮยอกแจเรียกไปหารึไง" ผมเดา มันถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับ

"เค้าทะเลาะกับรูมเมทน่ะ เลยออกมานั่งเล่นที่สวนสาธารณะคนเดียว"

"งั้นมึงก็ไปพาเค้ามานี่ มาช่วยกันทำรายงานไง" วู้~~ คิมคีย์ฉลาดจริงๆเลย

"กลัวว่ามาจะไม่ได้ทำรายงานอะดิ" ไอ้มินโฮมันพูดแล้วก็หน้าแดง หมั่นไส้เลยใช้ตีนเขี่ยมันแรงๆ "ไอ้ลามกเอ๊ย"

"มึงไม่รู้หรอกว่าการอยู่ข้างๆคนที่เรารักมันทรมานแค่ไหน แค่ได้เห็นหน้า แค่ได้กลิ่น กูก็อยากจะกดเค้าทุกวินาทีเลยล่ะมึง คนไม่เคยมีแฟนอย่างมึงไม่รู้หรอก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" มันแอบกัดผม ไอ้บ้านิ

"งั้นมึงรีบไปเอาให้หนำใจแล้วค่อยกลับมาทำรายงานต่อดีมั้ย กูว่ามึงไม่มีสติจะทำอย่างอื่นนอกจากเรื่องอย่างว่าแล้วล่ะ เกิดมึงหน้ามืดปลํ้ากูขึ้นมาทำไงล่ะ กูยิ่งเอ๊กซ์ๆอยู่" ลอยหน้าลอยตาพูดแบบแหลๆที่สุด แกล้งมัน แต่ก็จริงนะผมยิ่งสวยๆอยู่ด้วย ถึงมันจะเป็นเพื่อนก็ไว้ใจไม่ได้นะเออ ดูสายตามันเริ่มหื่นๆไงไม่รู้

"เออว่ะ สงสัยกูต้องออกไปหาพี่ฮยอกแจสักแป๊บ มึงไปด้วยกันป่ะ" มันถาม ดูตาก็รู้ว่าคำตอบที่มันต้องการคือไม่ไป -"-

"ห่า กูจะไปทำเชี่ยไร ไปดูมึงได้กันเหรอ หรือไปร่วมวงกะมึง" มันหัวเราะชอบใจใหญ่เลย จริงๆพูดกันไปอย่างนั้นแหล่ะ ผมรู้ว่ามันเป็นคนให้เกียรติแฟน มันไม่ได้ออกไปทำอะไรกับพี่ฮยอกแจหรอก....มั้ง

"แต่เดี๋ยวกูรอออกไปพร้อมไอ้แทมินเลยแล้วกัน"

"ทำไมวะ มึงก็ไปก่อนเลยสิ"

"ไม่ไว้ใจมัน...เอ้ย...ไม่ไว้ใจมึง เดี๋ยวมึงปลํ้าน้องกู" ผมพยักหน้ารับ อืม..แทมินก็ดูเอ๋อๆ แถมสวยซะจนน่ากดซะด้วย ใครเป็นพี่ก็ต้องหวงวะ

"งั้นมึงรีบเอาไปเลย เดี๋ยวกูอดใจไม่ไหว ไม่รับผิดชอบนะโว้ย"

"ห่า ปากดี งั้นเดี๋ยวกูมา" มันลุกพรวดขึ้นแล้วเดินเข้าห้องไปหาแทมิน คุยไรกันไม่รู้สักพักเล็กๆก็เดินออกมาทั้งคู่ แทมินเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อกล้ามแนบเนื้อสีขาวโชว์รูปร่างที่มีกล้ามเนื้อกำลังดี กับหัวไหล่ตึงแน่นเนียนสวย ใส่กางเกงยีนผ้าเนื้อดี และดูเหมือนจะมีเสื้อยีนส์คลุมอีกตัว

"นี่แทมินจะออกไปเที่ยวจริงๆเหรอเนี่ย" พอเห็นการแต่งตัวก็เริ่มเชื่อแล้วครับ เท่เชียว แต่คิมคีย์ชอบแบบน่ารักไร้เดียงสามากกว่านะ

"เดี๋ยวกูออกไปพร้อมแทมินเลย มึงนั่งทำรายงานไปก่อน เดี๋ยวกูมา อย่ากัดของ อย่าหอนนะมึง" มันชี้ผม หัวเราะลั่น ผมคว้าหมอนกำลังจะปาใส่มัน แต่มันก็รีบวิ่งออกจากห้องไปพร้อมแทมินซะก่อน

อ่าว เพิ่งรู้สึก นี่ผมถูกขังในห้องสินะเนี่ย เย้ย~~ มึงกลับมาอย่างไวเลยนะไอ้มินโฮ กูอยู่คนเดียวเจี๋ยวนะโว้ย

แต่อยู่คนเดียวแบบนี้ก็ดีแฮะ มีสมาธิทำรายงานดี ผมก็นั่งทำรายงานไปเรื่อยๆ ผ่านไปสักประมาณสิบนาทีได้ ก็ได้ยินเสียงแกร๊กๆ เหมือนคนไขประตู ผมรีบวิ่งไปที่ประตู ไอ้มินโฮกลับมาเร็วดีจริงๆ อร๊าง มึงห่วงเพื่อนใช่มั้ยเนี่ย คิมคีย์ปลื้มใจ

"อ้าว แทมิน! ลืมของเหรอ" ผมถามเมื่อคนที่ไขประตูเข้ามาในห้องไม่ใช่ไอ้มินโฮอย่างที่คิด

"ฮะ" แทมินยิ้มรับ พร้อมกับไขกุญแจล็อคห้อง เอ...ทำไมผมรู้สึกว่าแทมินมีบรรยากาศแปลกๆนะ

"ลืมของทำไมต้องล็อคซะหลายชั้นเลย แทมินเมารึเปล่า" ผมมองแทมินล็อคห้องซํ้าแล้วซํ้าอีก ในใจเริ่มเต้นแปลกๆ แทมินล็อคเสร็จก็หันมายิ้มให้ผม พร้อมกับโยนกุญแจในมือเล่น

"ล็อคแบบนี้ จะได้ไม่มีใครเข้ามากวนเราไงฮะ" เท่านั้นแหล่ะครับ ผมรีบวิ่งไปจะหยิบมือถือโทรหามินโฮ แต่ยังไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกแทมินกระชากแขนอย่างแรง ผมไม่ทันตั้งตัวเลยปลิวไปตามแขนเล็ก แล้วแทมินก็อุ้มผมพาดบ่าบาง

"เฮ้ยปล่อยนะปล่อย!!! เอามือถือพี่คืนมาด้วย!!!" ผมดิ้นพร้อมกับทุบหลังน้องเบาๆ เพราะกลัวน้องมันจะหมดแรงแล้วปล่อยผมลงกับพื้น (กลัวเจ็บครับ) แทมินเดินไปหยิบมือถือผม ทั้งๆที่มีผมอยู่บนบ่า เอ่อ...แข็งแรงกว่าที่คิดนะน้อง

"มือถือน่ะ เก็บไว้ใช้ตอนจำเป็นดีกว่านะฮะ" แทมินว่าแล้วก้าวยาวๆไปยังห้องนอน พอถึงห้องนอนผมก็ถูกโยนลงบนเตียงกว้างจนหัวหมุน

"พี่นี่น่ารักจริงๆนะฮะ ผิวทั้งขาวทั้งเนียน ตอนเจอครั้งแรกผมก็อยากจะทำแบบนี้แล้ว" แทมินไล้หลังมือกับแก้มของผม ดวงตาที่ทอดมองไปตามฝ่ามือเรียวแววความต้องการอย่างที่ผมไม่คิดเลยว่ามันจะมาจากเด็กน่ารักขนาดนี้ได้

...เอ่อ ใจเย็นนะน้อง พี่รู้ว่าพี่เซ็กซี่เกินต้านทาน แต่น้องช่วยระงับต่อมหื่นนิดนึง มันล้นออกมาเยอะไปแล้ว ผมอยากจะพูดแบบนี้นะ แต่รู้สึกคอแห้งไปหมด คิดว่าถ้าพูดออกไปเสียงที่ออกมาต้องสั่นแน่ๆ ผมเลยอํ้าๆอึ้งๆแทน เดี๋ยวเด็กมันรู้ว่ากลัว -"-

แทมินหัวเราะในคอน้อยๆ แล้วจิ้มนิ้วที่ริมฝีปากของผม "ปากนี้ใช่มั้ยที่พูดยั่วผมแล้วยั่วผมอีก..." นิ้วเรียวหยุดที่ริมฝีปากของผม ก่อนที่ใบหน้าเล็กจะเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปากอิ่มแนบลงบนปากผม แล้วเอ่ยด้วยเสียงในคอ "นุ่มอยากที่คิดจริงๆด้วย...ทั้งนุ่มทั้งหอมเลย"

"อื้อ!!!" ผมส่งเสียงประท้วงในคอ เมื่อแทมินกดริมฝีปากลงบนปากผมแรงขึ้น และเพราะไม่ทันตั้งตัว ลิ้นร้อนจึงสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของผมอย่างรวดเร็ว ผมพยายามยันตัวดิ้นหนี แต่แทมินก็เข้ามากอดไว้แน่นแล้วกดลงกับผืนเตียง ผมพยายามหลบหนีลิ้นชื้นที่ตามไล่ไปทั่วปากด้วยความตกใจ พลันรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ริมฝีปาก ตามมาด้วยกลิ่นและรสคาวเลือดที่ไหลลงคอ

"ทำตัวดีๆหน่อยสิ!" แทมินเอ่ยเสียงเย็นในระยะประชิด ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นจู่ๆก็ดูน่ากลัวจนผมต้องเบิกตากว้าง แทมินกดลิ้นเข้ามาในปากของผมอีกครั้ง พร้อมกับขบกัดและดูดเม้มจนเริ่มชา

"อึก อื๊อ!!! แฮกๆ" พอผมสำลักเพราะขาดอากาศหายใจ แทมินก็ปล่อยให้ปากผมเป็นอิสระพอที่จะรีบสูดอากาศเข้าปอด ระหว่างนั้นแทมินยังคงไล่ริมฝีปากไปทั่วใบหน้าผม ผมรู้สึกมึนไปหมด แต่ยังคงได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนผมของแทมินที่ตกระใบหน้าของผม 

"อย่านะ..." เสียงที่เหลือน้อยนิดของผมกลับฟังดูเหมือนเย้ายวนจนตัวเองยังตกใจ แทมินไล่จูบหนักๆตามแก้ม เรื่อยลงมายังใบหู ซอกคอ และลาดไหล่ ในขณะที่มือสองข้างสอดเข้าในเสื้อยืดของผม ลูบไล้แผ่นหลัง แผ่นอก ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่ายอดอกถูกบีบเคล้นรุนแรง

"อ๊ะ!! ไม่เอานะ หยุด!!!" ผมเอ่ยห้ามอย่างเริ่มตกใจ นี่มันจะเล่นแรงไปแล้วนะ! ผมพยายามเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากแทมินที่ยังคงนัวเนียอยู่แถวใบหน้าของผม พร้อมกับผลักไหล่น้องออกไป แต่ไม่รู้เพราะผมหมดแรง เพราะแทมินแรงเยอะ หรือเพราะผมไม่กล้าทำแทมินแรงๆก็ไม่รู้ แรงผลักของผมจึงไม่มีผลอะไรกับแทมินสักนิดเดียว

"ทะ..แทมิน ปล่อยพี่นะ!!!" ผมเริ่มดิ้นพล่านเมื่อถูกบีบยอดอกจนเจ็บแปลบ พร้อมๆกับถูกกัดที่ปลายคางอย่างรุนแรง

"เงียบๆหน่อยเหอะ เดี๋ยวผมอารมณ์เสียพี่จะแย่เอานะ!" แทมินว่าเสียงเย็นเยียบ แหง่ะ ไอ้เด็กบ้าขู่กรูเหรอ กรูจะฟ้องมินโฮให้ตีตูดมรึงจริงด้วย T^T

ผมเกร็งตัวเมื่อมือข้างหนึ่งของแทมินสอดเข้าในชั้นในด้านหลัง เคล้นบั้นท้ายของผมหนักๆ
เฮ้ยนี่มันมากเกินไปแล้วนะ!! ผมเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ!!! พยายามทั้งทุบทั้งผลักน้องออก แต่ทำไงได้ตอนนี้แขนขาผมไม่มีแรงเลย คิมคีย์ไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้นี่นา

"ปล่อยนะ ปล่อย!!! มินโฮ!!!มินโฮช่วยด้วย!!!" ผมตัดสินใจร้องเรียกชื่อมินโฮ เผื่อว่าแทมินมันจะได้สติสตังบ้าง แล้วก็ได้ผล แทมินยันตัวลุกขึ้นนั่ง เฮ้อ...โล่ง แต่ผมยังไม่ทันหายใจได้สะดวกก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อถูกกระชากกางเกงพร้อมชั้นในออกในคราวเดียว!!!

"อยากจะให้พี่มินโฮมาเห็นตอนนี้จัง พี่เค้าจะได้รู้ว่าเพื่อนรักของตัวเองน่ะ สวยแค่ไหน" แทมินแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แล้วเคลื่อนตัวทาบทับผมอย่างรวดเร็ว

"ฮึก..อย่านะ ปล่อยพี่นะ!!!" ผมสติกระเจิงและเริ่มสะอื้นด้วยความหวาดกลัว เรี่ยวแรงหายแทบหมด พลันร่างทั้งร่างก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเมื่อส่วนกลางที่ไม่เคยต้องมือใครถูกแทมินกอบกุมอย่างรุนแรง

"พี่ไม่เคยมีแฟนใช่มั้ย งั้นก็คงไม่เคยทั้งข้างหน้าข้างหลังสินะ โชคดีจัง" แทมินเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า แล้วจัดการรูดส่วนกลางผมหนักๆ

"ไม่!!!! หยุดนะ!!!!!!!!!!" แม้จะพยายามดิ้นหนีเท่าไหร่แต่ก็ไม่เป็นผล แทมินใช้แขนข้างหนึ่งกดไหล่ผมไว้ ส่วนอีกข้างบีบเคล้นแกนอ่อนนุ่มของผมที่เริ่มมีปฏิกิริยาตามสัญชาติญาณ

"อ๊ะ!!อา...ยะ...อย่านะ เจ็บ!!!"ด้วยความที่แทมินสัมผัสส่วนนั้นอย่างหยาบคาย ทั้งรุนแรงและรวดเร็ว ทำให้ส่วนบอบบางเจ็บแปลบ แต่ยังคงก่อให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านขึ้นในส่วนลึก

เมื่อเริ่มมีปฏิกิริยาจนส่วนปลายเริ่มมีหยาดนํ้าใสๆ แทมินก็ปาดของเหลวนั้นป้ายที่ช่องทางด้านหลัง แล้วกดเรียวนิ้วแทรกเข้าไปด้านในอย่างจาบจ้วง ผมกลั้นหายใจเกร็งตัวเขม็ง และเริ่มดิ้นอย่างคนขาดสติ

"จะทำอะไร!!!! ปล่อยนะ หยุด!!!" ผมพยายามดิ้นแต่ก็ถูกแทมินกดกับเตียงแน่น นิ้วเรียวแข็งกระด้างเร่งร้อนกดสอดผ่านผนังนุ่มจากหนึ่งเพิ่มเป็นสาม ผมผวาเกร็งตัวบีบรัดสิ่งแปลกปลอมแน่นจนรู้สึกปวดหนึบ

"อ๊ะ!!!!ไม่!!!!! เอาออกไปนะ!!!"

"ตามต้องการฮะ แต่ถ้าเจ็บไม่รู้ด้วยนะ" แทมินกระซิบข้างหูด้วยนํ้าเสียงขี้เล่น แล้วแลบลิ้นเลียนํ้าตาผมที่เริ่มไหลอาบแก้มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"อย่านะ อย่า!!!!!!!!!" ผมร้อนลั่นเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งที่จ่ออยู่ตรงช่องทางด้านหลังของผม

"อ๊ะ!!! อ๊าาาาาาาา!!!!!!! ฮึก!!"แทมินสอดใส่แกนกายร้อนเข้ามาในร่างกายของผมอย่างรวดเร็ว ความเจ็บร้าวเสียดแทงทั่วร่าง ดึงสมองให้หมดแรงกลั้นสะอื้น

"อ๊า!!!เจ็บ!!!!อย่านะ เจ็บ!!!!" ผมกรีดร้องไห้อย่างเจ็บปวด พร้อมกับพยายามรวบรวมแรงดื้นหนี แต่แทมินกลับจับสะโพกผมแล้วขยับเข้าหาตัว สอดแทรกแก่นกายร้อนระอุสวนอย่างแรงกระทั่งเข้ามาจนสุด ผมสะอื้นไห้เจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ แรงขืนสอดอย่างไม่ปรานีทำให้ช่องทางเล็กแคบฝืดฝืนเต้นตุ้บ เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แทมินจับขาผมแยกออกกว้างแล้วกระแทกกายเข้ามาซํ้าอีก

"ออกไปนะ!!!!!เจ็บ!!!!โอ๊ย!!!!!!!!!!" ผมสะบัดหน้าอย่างเจ็บปวด แทมินตามมาประกบปากกั้นเสียงร้อง ก่อนที่จะเริ่มขยับกายอย่างรุนแรง

"อื้อ!!!!!!!!ฮือ!!!!!!ฮึก!!!" มือสองข้างจิกแผ่นหลังโปร่งบาง แทมินแทรกกายหนักหน่วง เจ็บแสบและปวดร้าวตรงช่องทางที่ถูกเสียดสีอย่างรุนแรง กลิ่นคาวบางอย่างลอยคลุ้งเข้าจมูกจนแทบสำลัก ผมยกมือทุบแผ่นหลังบางของแทมินอย่างบ้าคลั่งเมื่อผลจากการกระทำรุนแรงเบื้องล่างและการจูบอย่างดื้อดึงทำให้กำลังจะหมดลมหายใจ

"อ๊ะ!!แฮ่ก ฮือ...!!!!!" แทมินหอบหายใจอยู่ข้างหู สลับกับกัดแรงๆตามซอกคอผม ขณะที่เบื้องล่างยังสอดแทรกรุนแรงต่อเนื่อง ผมจิกเกร็งปลายเท้าลงกับที่นอน หวังว่ามันจะช่วยลดความเจ็บปวดลงบ้าง

"เจ็บ!!!!ฉันเจ็บนะ!!!!!!!พอเถอะ!!!!" ผมเริ่มวิงวอนอย่างหมดสภาพ เจ็บและอึดอัดมากจนจวนไม่ไหว

"ได้โปรดเถอะ!!...อ๊ะ!!...ฉะ..ฉันเจ็บ เจ็บ...โอ๊ย!!!!" สิ่งที่ได้รับกลับเป็นแรงขยับที่หนักขึ้นกว่าเดิม ผมสะอื้นร้องไห้ พยายามปล่อยร่างกายเพื่อลดความเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่แทมินขยับกายออก และเคลื่อนสอดเข้าหาอย่างรุนแรง ร่างกายกลับเกร็งต้านรับโดยอัตโนมัติ ยิ่งทำให้เจ็บสาหัสเจียนขาดใจ

แทมินขยับกายถี่รัวขึ้น ก่อนที่จะปล่อยนํ้าอุ่นๆ เข้าสู่ร่างกายของผม ผมสะอื้นถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาถอนกายออกไป

"อา....พี่นี่สุดยอดเลยแฮะ" แทมินนั่งลงข้างๆผม หัวเราะน้อยๆ พร้อมกับเกลี่ยเส้นผมที่เปื้อนนํ้าตาของผมออก จากนั้นค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง

ผมพยายามขยับตัวจะลุดขึ้นนั่ง แต่รู้สึกเวียนหัวและหมดแรง แม้ขยับเพียงเล็กน้อย ทั่วร่างก็ร้าวระบมจนหมดแรงใจ ได้แต่ปล่อยนํ้าตารินไหลอย่างสมเพชตัวเอง

"ฮือ....ฮึก...."

"ไหนหันมาหน่อยสิฮะ" ผมหันไปแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อแทมินยกมือถือของผมขึ้นมาถ่ายรูป

"อย่านะ จะทำอะไร!!!" ผมเปล่งเสียงอย่างตกใจผ่านคอที่แห้งผาก

"ถ่ายเก็บไว้ไง เผื่อมีคนอยากจะดู" แทมินทำหน้าตายิ้มหวานไร้เดียงสาตอบ

"ไอ้!!!!!!!!!!อ๊ะ!!!!" แทมินตามมาทาบทับผมไว้ แล้วประกบปากแน่นก่อนที่ผมจะได้ด่าอะไร ขาสองข้างถูกกระชากแยกออกจากกัน แล้วช่องทางด้านหลังก็ต้องถูกยัดเยียดด้วยแก่นกายแข็งขึงอีกครั้ง

"อ๊ะ!!!!ไม่!!!อย่านะ!!!ไม่ไหวแล้ว!!!!" ผมดิ้นพร้อมกับกรีดร้องสุดเสียง แทมินหัวเราะน้อยๆแล้ววางมือถือที่เปิดกล้องบันทึกวิดีโอไว้ตรงหัวเตียง

"อย่านะ!!!" แทมินจับหน้าผมให้หันไปทางกล้อง แล้วกดริมฝีปากลงบนแก้มของผมเนิ่นนาน

"ทำตัวดีๆ ถ่ายออกมาจะได้สวยๆไงฮะ"

"ไม่!!!อ๊ะ!!โอ๊ย!!!!!" แทมินขยับกายเร่งหนักหน่วงรุนแรง ซํ้ารอยแผลสดเมื่อครู่ให้เลือดซึมไหลอีกครั้ง ผมกลั้นเสียงแล้วต้องซบหน้าเข้ากับแผ่นอกโปร่ง ด้วยหวังว่าจะหลบจากกล้องวิดีโอมือถือตัวเองที่กำลังถ่ายอยู่ได้

มือแข็งกระด้างเอื้อมแตะแก่นกลางของผมที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ปลายนิ้วเคล้นคลึงส่วนยอดหนักๆ สัมผัสคล้ายหยอกเย้าฉุดให้สติกระเจิงพร้อมๆกับสร้างอารมณ์บางอย่างจนทั่วร่างร้อนรุ่ม

"อ๊ะ!!!ไม่ อื้อ!!!" แทมินและเล็มปากของผม ขบเบาๆไปตามสันคางจนกระทั่งถึงใบหู มือหนึ่งยังคงรูดรั้งส่วนนั้นของผมหนักเบาสลับกัน แต่ความรู้สึกทั้งหมดถูกการกระทำรุนแรงที่ด้านหลังเบียดบังจนร่างกายปวดเกร็ง

แทมินเร่งจังหวะทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนส่วนนั้นของผมจะปลดปล่อยสิ่งที่อัดแน่นภายใน พร้อมๆกับที่ช่องทางด้านหลังต้องรองรับนํ้าอุ่นเป็นครั้งที่สอง

ร่างโปร่งถอนกายออก แล้วเคลื่อนไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดคลิปวิดีโอดูด้วยสีหน้าภูมิใจ
เสียงร้องครวญของตัวเองที่ดังมากจากในมือถือทำให้ผมต้องปิดหูคู้ตัวแน่น

"พี่คีย์ดูสิฮะ พี่เซ็กซี่มากๆเลย ผมเริ่มอยากทำอีกรอบแล้วล่ะ"

"ยะ...อย่านะ...ฮือ...อย่านะ....เจ็บแล้ว...ไม่ไหวแล้ว..ฮึก..ฮือ.." ผมทิ้งสติสะอื้นอ้อนวอนแทมิน

"โอเคฮะ ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยออมมือให้นะเนี่ย คลิปนี้ยังไม่ค่อยโอเท่าไหร่ ต่อไปเราต้องทำให้ดีกว่านี้นะฮะ" แทมินโยนมือถือเล่น แล้วปลีกตัวไปคว้ามือถือตัวเองมาถ่ายข้อมูล

"เอาเป็นว่าถ้าพี่ไม่อยากให้ใครเห็นคลิปนี้ ก็ห้ามบอกพี่มินโฮเรื่องนี้เด็ดขาด แล้วถ้าผมเรียกให้มาเจอเมื่อไหร่ก็ต้องมาทันที โอเค้?" แทมินหันมาถามผมที่นํ้าใสปริ่มขอบตาอีกครั้ง ทำไมผมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไม...

"พี่ลุกขึ้นแต่งตัวเก็บของได้แล้ว รีบไปก่อนที่พี่มินโฮจะมา" มือเรียวกระชากแขนผมให้ลุกขึ้น

"โอ๊ย!!!อ๊ะ" ผมก้มมองขาตัวเองก็ต้องนํ้าตาไหลอย่างอดสู ของเหลวสีแดงผสมกับเมือกสีขาวขุ่นไหลเป็นทาง

"รีบหน่อยดีมั้ย ก่อนที่ผมจะมีอารมณ์อีกรอบ เห็นแบบนี้นานๆก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ" แทมินหัวเราะในคอ ผมสะบัดมือโปร่งออกแล้วพยายามเดินไปหยิบกางเกงที่ถูกโยนไว้ข้างเตียงขึ้นมาใส่ ไม่สนว่าเลือดจะเปื้อนหรือยังไงก็ช่างมัน รู้แต่ว่าตอนนี้ผมอยากออกจากที่นี่ อยากไปให้พ้นจากคนคนนี้

ผมเดินกะเผลกออกมาจากห้องนอน แทมินรวบของทั้งหมดของผมใส่กระเป๋าแล้วเข้ามาพยุงผมที่เหมือนจะหมดแรงไปที่ประตู

มือเรียวยื่นมือถือคืนให้ผม "ผมใช้มือถือพี่ส่งข้อความไปบอกพี่มินโฮว่าพี่ขอตัวกลับก่อน เพราะผมพาเด็กมานอนที่นี่ ถ้าพี่มินโฮถามอะไร กรุณาตอบตามนี้ด้วยนะฮะ ไม่งั้น...รายชื่อคนรู้จักของพี่ทั้งหมดที่อยู่ในเครื่องผม...จะได้รับคลิปพี่แน่ๆ" แทมินพูดยิ้มๆ พร้อมกับแกว่งมือถือในมือตัวเองแบบคนถือไพ่เหนือกว่า

ผมกัดปากแน่นมองแทมิน แล้วรีบกระชากตัวออกจากห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะหยันๆตามไล่หลัง เดินไปยังไม่ทันถึงลิฟต์ก็ต้องหยุดพิงกำแพงด้วยความเจ็บระบม
กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาลบสิ่งน่าสมเพช ข้อความก็เข้าพอดี

[ เป็นไงมั่งฮะ เด็กน้อยอย่างผม สะใจพี่ดีมั้ยฮะ ^^
ต่อไปนี้จำไว้ด้วยนะว่า ทีหน้าทีหลังจะหยอกใคร หัดคิดให้ดีก่อนนะฮะคนสวย ;)... ]

 

------------------- จ บ -------------------